morski's soup

“ Nie wiem dlaczego słucham

koncertu B-dur Johannesa Brahmsa.
Jest pełnia, sztorm w mojej głowie

szuwary smutku. Na szczęście

kojące allegro non troppo

rozlewa się na podniebieniu duszy.

Zew rogu, nagłe spadanie w dół

ostry zgrzyt waltorni rozrywa ranę do bólu.
Po drabinie tęsknoty

wdrapuję się w twoją bliskość

dźwigam umarłe chwile-

nie wiem dlaczego wyjechałam.

Budzi się allegro appassionato

śpiewają słodkie altówki

bezbrzeżna namiętność

opium śliny, wahadło języka

twoja słona skóra, szyja

masz tak jedwabną szyję - 

oddycha skulona zmęczeniem.

Ucho, pocałunkami

zasłaniam je od codzienności

chowam się w muszli ramienia

zastygam jaszczurką, wężem

obojczyk pachnie miętą.

Nie wiem dlaczego kocham

kocham w tobie to miejsce

ponad wszystko.

Skurcze andante, muzyka żalu

kołysze nas egzotyczny ptak ciszy.

Ciało środkowoeuropejskiego mężczyzny

biblijne żebro Adama, a jednak twoje

alabastrowy tors Dawida, a przecież twój.

Skulona od pieszczoty

połykam twój pępek jak ostrygę

błądzę skacząc po górach

przeskakując pagórki.
Masz rozstępy, nie wiem dlaczego

smakują młodym winem.

Pachnie radość, życie i śmiech

allegro grazioso

szalejące spełnienie

migotanie przedsionków

moja prywatna lacrimosa - 

w chaosie nocy tuczy się

bezwstydna chimera rozstań.

Umieram w gorączce twoich ud

wtulam się w pachwiny -

trwaj chwilo!

Teraz już wiem dlaczego

Johann Wolfgang Goethe modlił się

o jedną łzę szczęścia:
du bist so schon!

”